Με αφορμή τη συζήτηση που αναπτύσσεται και σήμερα εδώ, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε με το εξής. Αναφέρθηκε εισηγητικά από τον πρόεδρο ότι η κρίση, τα προβλήματα που ανακύπτουν στην οικονομία είναι αποτέλεσμα του πολέμου. Μα το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Ο καπιταλισμός και το κριτήριο του κέρδους είναι που γεννά κρίσεις, πολέμους, φτώχεια. Και για να απαντήσουμε και στην άλλη πλευρά που κόπτεται για δικαιοσύνη και κράτος δικαίου, ας σταματήσουν το παραμύθι της αδικίας της ανισοκατανομής σε κλάδους και περιοχές. Αυτή είναι η φυσική λειτουργία του καπιταλισμού και το κυνήγι του κέρδους, που γεννά και την ανισοκατανομή, που μετατρέπει και την υγεία σε εμπόρευμα και την παιδεία σε εμπόρευμα και την κατοικία σε εμπόρευμα. Και αναφέρουμε και την κατοικία γιατί πολύ συζήτηση ανοίγετε κύριοι του ΠΑΣΟΚ για την προστασία της α’ κατοικίας, λες και δεν θυμάται ο λαός ποιος ψήφισε όλους αυτούς τους νόμους που στην ουσία τους κατήργησαν την προστασία της α’ κατοικίας.
Και να επανέλθουμε στο βασικό ζήτημα που είναι αυτό του πολέμου, η όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων του στη βάση της εξέλιξης του πολέμου. Η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας, με μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης και των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης. Και μιλάμε για μεγάλη ευθύνη, γιατί βάζουν τη χώρα και το λαό σε μεγάλους κινδύνους. Μετατρέπεται η χώρα σε μαγνήτης αντιποίνων. Μπαίνει όλο και πιο βαθιά στη δίνη των αντιθέσεων. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των τελευταίων ημερών με τη φάρσα των Ρώσων στον συνεργάτη του πρωθυπουργού και η κυνική ομολογία του, νομίζοντας ότι συνομιλεί με Ουκρανούς, ότι “εντάξει, απλά προσέχτε αυτή την περίοδο γιατί έχουμε τουρισμό και εκλογές”!!!
Παραδοσιακές συμμαχίες είναι σε πορεία αναδιάταξης – αποσύνθεσης. Νέες περιφερειακές συμμαχίες και συνεργασίες γεννιούνται. Το βασικό διακύβευμα, είναι η μάχη για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα ΗΠΑ – ΚΙΝΑ. Οι εκεχειρίες παραμένουν εύθραυστες και δεν λύνουν τις αιτίες του πολέμου, αλλά, μαζεύουν περισσότερη καύσιμη ύλη για την επόμενη φάση όξυνσης της πολεμικής αναμέτρησης.
Σε παγκόσμιο επίπεδο όλοι, φορείς της οικονομίας, φορείς των κυβερνήσεων, ινστιτούτα, μιλούν για δυσμενέστερα σενάρια από αυτά που υπολόγιζαν. Ο χαμένος της σύγκρουσης ΗΠΑ – Κίνας, φαίνεται να είναι σε αυτή τη φάση η ΕΕ. Η εκτόξευση του ενεργειακού κόστους πλήττει δυσανάλογα βαριά την ευρωπαϊκή βιομηχανία, τα κρατικά χρέη έχουν εκτοξευτεί, τα περιθώρια νέων παρεμβάσεων είναι πιο περιορισμένα σε σχέση με τις προηγούμενες κρίσεις. Η ΤτΕ κάνει λόγο για στασιμοπληθωριστική κατάσταση στην ΕΕ και στη χώρα μας, δηλαδή και οικονομική στασιμότητα και συνεχής άνοδος των τιμών.
Η πορεία της ελληνικής οικονομίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την διάρκεια του πολέμου, τις επιπτώσεις που θα έχει σε ενέργεια, τουρισμό, ναυτιλία αλλά και από την πιθανότητα μεγαλύτερης εμπλοκής της χώρας. Ήδη τα σενάρια των αστικών επιτελείων και του κράτους, δείχνουν μείωση του ρυθμού ανάπτυξης με κάμψη του ΑΕΠ το οποίο αναμένεται σημαντικά χαμηλότερο από τις προβλέψεις του προϋπολογισμού. Ταυτόχρονα, το εμπορικό έλλειμμα που διαχρονικά είναι αρνητικό αναμένεται να διευρυνθεί. Όλα αυτά, ενώ ο πληθωρισμός στη χώρα είναι αυξημένος σε σχέση με τις προβλέψεις παρά την ισχνή αποκλιμάκωση των τιμών στα καύσιμα. Και ένα σύντομο σχόλιο προς την ΠΔΣΟ, ο όρος πληθωρισμός της απληστίας πρώτη φορά αναφέρθηκε από την Λαγκάρντ!
Η επίδραση το πολέμου στην πορεία του κρατικού προϋπολογισμού και στα δημόσια οικονομικά είναι σχετικά αντιφατική. Από τη μία, η μείωση του ΑΕΠ, η υποχώρηση σημαντικών κλάδων, η αυξανόμενη πιθανότητα εκδήλωσης κρίσης πιέζουν τον προϋπολογισμό, σε μείωση κρατικών εσόδων. Από την άλλη, οι αυξήσεις των τιμών επιδρούν θετικά στην αύξηση των φορολογικών εσόδων από την αφαίμαξη άμεσων και έμμεσων φόρων από τον λαό. Είναι γνωστό άλλωστε ότι το 95% των εσόδων από φόρους είναι από μισθωτούς και συνταξιούχους. Και εδώ έρχεται η υποκρισία της πλειοψηφίας του ΟΕΕ, που στήριξε το κυβερνητικό μέτρο του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και των τροφίμων, που όπως αποδείχτηκε και στην πράξη ήταν μέτρο προστασίας της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Και τώρα με την άρση του πλαφόν, πάλι η κυβέρνηση δίνει πλέγμα προστασίας στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, στηρίζοντας επί της ουσίας τις υψηλές τιμές.
Βασική πλευρά της διαμάχης για την πρωτοκαθεδρία, είναι η τεχνολογία και ειδικότερα η τεχνητή νοημοσύνη. Η οποία δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε εργαλείο. Δεν είμαστε ενάντιοι στην τεχνολογία γενικά και ειδικά. Η κριτική που κάνουμε, είναι από τη σκοπιά του ποιος έχει στα χέρια του την τεχνολογία και τα επιτεύγματά της. Από την στιγμή που βρίσκεται στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, προφανώς εξυπηρετεί το κριτήριο του κέρδους. Δηλαδή την αύξηση της παραγωγικότητας. Άρα είναι υποκρισία από πλευράς ΠΟΕ να προτείνει δημιουργία εφαρμογής ΑΙ από το ΟΕΕ. Δηλαδή το ΟΕΕ τι είναι, αταξικός φορέας;
Οι α/α θα βρεθούν σε ακόμα πιο δεινή θέση. Επειδή το ξέρετε αυτό, όπως γνωρίζετε την δυσαρέσκεια που ήδη υπάρχει, και γνωρίζετε ότι αυτή θα αυξηθεί, τι λέτε, ΟΕΕ και άλλοι φορείς είτε συνδικαλιστικοί είτε επιχειρηματικοί είτε κυβερνητικοί στα διάφορα περισπούδαστα συνέδρια – σεμινάρια – ημερίδες; Λέτε, για να κάμψετε τις αντιδράσεις και να δημιουργήσετε αυταπάτες ότι δήθεν από απλός καταχωρητής, ο λογιστής θα γίνει σύμβουλος και στρατηγικός εταίρος. Αλήθεια; Για πείτε μας μετά την εισαγωγή πιο γενικευμένα ψηφιακών εφαρμογών fintech, που τις προωθείτε κιόλας όπως πχ. αυτή της ρυθμιστικής συμμόρφωσης (RegTech) και αυτή των αυτοματοποιημένων υπηρεσιών επενδυτικής διαχείρισης (RoboAdvisors), τι θα λέτε; Αφού και το κομμάτι του συμβουλευτικού φαίνεται να ψηφιοποιείται. Ένα μέρος λοιπόν των α/α θα γίνει όπως λέτε. Θα είναι όλοι; Όχι φυσικά. Τους πολλούς θα τους ρουφήξει η μέγγενη του ανταγωνισμού και της όξυνσής του και από τη χρήση των νέων τεχνολογιών, σε συνδυασμό με τη φοροληστεία και το ασφυκτικό νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο που καλούνται αυτοί να λειτουργούν (ασφυκτκές προθεσμίες, δέουσα επιμέλεια, ευθύνες).
Σε αυτό το σημείο, θα θυμίσω την αποστροφή ενός από τους κεντρικούς τραπεζίτες στο 7ο Συνέδριο: Λεφτά υπάρχουν, καλές ιδέες υπάρχουν για να δανειοδοτηθούν. Αυτό το πλαίσιο ενισχύετε και εσείς με την παρέμβασή σας. Ο προϋπολογισμός κάθε χρόνο αυξάνεται, δείχνει την οριστική στροφή στην πιο ενεργή εμπλοκή στην προώθηση της αστικής πολιτικής και των προτεραιοτήτων της, πρασίνισμα και ψηφιοποίηση καταρχήν. Προγράμματα back to back: αξιολόγησης επενδυτικών σχεδίων πχ. Έξυπνη Μεταποίηση, τροχονόμοι κεφαλαίων και στελεχών στον έλεγχο και την αξιολόγηση, συμβουλευτική σε κράτος και επιχειρηματίες. “Καθιέρωση πλαισίου προτύπων ποιότητας υπηρεσιών υγείας”. Ωραίο ακούγεται. Όμως η πραγματικότητα είναι καθορισμός προτύπων στη βάση της αντιμετώπισης της υγείας, ως εμπόρευμα που έχει κόστη, άρα ο στόχος θα πρέπει να είναι η μείωση του κόστους για την εξυπηρέτηση των στόχων της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας έναντι του του δικαιώματος στην υγεία πλατιά στον λαό.
Και από την άλλη, τι λέτε στη μεγάλη πλειοψηφία των νέων εργαζομένων και ανέργων; “Μην ανησυχείτε που μειώνεται η επιστημονική αξία των σπουδών σας, που εμπορευματοποιείται περαιτέρω η πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Εγώ είμαι ο καλός, διαφανής διαχειριστής των δικαιωμάτων σου. Και αν μείνεις και χωρίς δουλειά, είτε γιατί και εγώ συμφώνησα σε αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην περιοχή σου (βλ περιοχές απολιγνιτοποίησης), ή σε αντιδραστικές τομές σχετικά με τον εργάσιμο χρόνο, κάνε και λίγες ώρες κατάρτιση και θα σου δώσω και κάτι ψίχουλα ως επίδομα”.
Εμείς θέτουμε τον εξής προβληματισμό. Πώς γίνεται στον 21ο αιώνα με τέτοια αλματώδη άνοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης, οι εργαζόμενοι να ζουν όλο και χειρότερα, να δουλεύουν όλο και περισσότερο και πιο εξαντλητικά; Η απάντηση φωτίζει την αιτία. Συμβαίνει γιατί αυτά βρίσκονται στα χέρια λίγων επιχειρηματικών ομίλων. Σκοπός ξαναλέμε είναι η εξυπηρέτηση του κριτηρίου του κέρδους. Στο βωμό της εξυπηρέτησης αυτού του σκοπού χάνονται και θέσεις εργασίας. Ήδη για παράδειγμα μετράμε απολύσεις σε μεγάλες εταιρείες λογιστικές ελεγκτικές συμβουλευτικές.
Όμως, μετράμε και “δώρα”! Βέβαια! Γιατί η αξιοποίηση της τεχνολογίας, σε συνδυασμό με τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου φέρνει “δώρα” στους εργαζόμενους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΟΤΕ που προχώρησε στην εφαρμογή 5 επιπλέον «μοντέλων διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου μέσα από τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, με την αγαστή συνεργασία και τις υπογραφές των δυνάμεων των ΠΑΣΟΚ/ΝΔ στο επιχειρησιακό Σωματείο, οι οποίοι τονίζουν πως «θεωρούμε πως η υπογραφή της συγκεκριμένης σύμβασης αποτελεί ένα θετικό βήμα για τη θεσμική κατοχύρωση επιλογών ευελιξίας στην εργασία, με κανόνες, όρια και συλλογική παρακολούθηση». Οι 5 αποχρώσεις της «διευθέτησης» (4ήμερο – 10ωρο, επέκταση εργάσιμου χρόνου σε 48 ώρες τη βδομάδα, 8ωρο «σπαστό», μείωση ωραρίου με μείωση αποδοχών, 10ήμερη τηλεργασία) έρχονται να προστεθούν πάνω στις ήδη υπάρχουσες (stand by, «ευέλικτα ωράρια»), μετατρέποντας τον εργάσιμο χρόνο σε «ακορντεόν» και τα ωράρια σε «μέσους όρους».
Και επειδή πολύ συζήτηση γίνεται και σήμερα εδώ, γύρω από το 4ήμερο και γύρω από τον στόχο για αύξηση της παραγωγικότητας. Βασικό στοιχείο είναι το ξήλωμα του εργάσιμου χρόνου, δηλαδή η δουλειά με ωράριο λάστιχο και η δουλειά όταν και όσο εξυπηρετεί την εργοδοσία. Το ξήλωμα του εργάσιμου χρόνου έχει όνομα και επώνυμο:
– 2013 – κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ
– 2015 – κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ
– 2017 – κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ
– 2019 – κυβέρνηση ΝΔ
– 2022, 2024 κυβέρνηση της ΝΔ
Τα παραπάνω δεν αποτελούν «ιδεοληψίες» συγκεκριμένων υπουργών, ούτε «εξαιρέσεις» σε μια κατά τα άλλα εργασιακή «κανονικότητα». Εντάσσονται στη στρατηγική του κεφαλαίου για περισσότερη, πιο φτηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη, σε συνθήκες μάλιστα όξυνσης του ανταγωνισμού ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στροφής στην πολεμική οικονομία. Σε συνθήκες δηλαδή που οι επιχειρηματικοί όμιλοι απαιτούν περισσότερη «παραγωγικότητα» – όπως λένε στη δική τους γλώσσα την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης – ώστε να «σταθούν» στον αδυσώπητο ανταγωνισμό, ξεκοκαλίζοντας και την κρατική στήριξη για περισσότερα και άμεσα κέρδη. Είναι ο καπιταλισμός στην πολεμική του φάση που απαιτεί σμπαράλιασμα του εργάσιμου χρόνου, διάχυσή του σε όλη τη ζωή του εργάτη, εξαφάνιση της όποιας σταθερότητας σε ελεύθερο χρόνο, δουλειά όπως – όσο – όποτε έχει ανάγκη η επιχείρηση.
Ο νέος γύρος επίθεσης λοιπόν στο «χρυσωρυχείο» που λέγεται «ωράριο» είναι δεδομένος, και γραμμένος από τώρα σε όλα τα κυβερνητικά και «κοστολογημένα» προγράμματα των αστικών κομμάτων, παλιών και «νέων». Αλλωστε, είναι αποφασισμένος από τους καπιταλιστές, από εκείνους δηλαδή που μπορεί να μην …κατεβαίνουν στις εκλογές, αλλά καθορίζουν τη ζωή των εργαζομένων μέσα από τις κυβερνήσεις, το κράτος και τους νόμους που ψηφίζονται, σαν αυτόν που ψήφισε προχτές η κυβέρνηση. Αυτοί είναι που πρέπει να μπουν στο στόχαστρο και να ηττηθούν μέσα από κάθε μάχη που δίνει η εργατική τάξη. Αυτοί είναι που πρέπει να χάσουν για να κατακτήσουν οι εργαζόμενοι τη σταθερότητα στη ζωή τους: Να δουλεύουν λιγότερο και με σταθερά ωράρια, με 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο και αξιοπρεπείς μισθούς, που δεν θα εξαρτώνται από τα χρονοδιαγράμματα και τις ανάγκες για κερδοφορία μιας χούφτας μετόχων.
Ο νέος γύρος επίθεσης απαιτεί και κράτος ακόμα πιο φιλικό και ευέλικτο προς τους επιχειρηματικούς ομίλους και πιο εχθρικό και επιθετικό απέναντι στον λαό.
Η αναθεώρηση του συντάγματος έρχεται να επισφραγίσει την προσπάθεια θωράκισης της καπιταλιστικής οικονομίας, διευκόλυνσης των επενδύσεων, αλλά και να δώσει συνταγματική ισχύ στη δημοσιονομική και πολιτική «σταθερότητα» για τα συμφέροντα των καπιταλιστών, στη θωράκιση του κράτους τους απέναντι στον λαό.
Τέτοια μέτρα είναι για παράδειγμα η συνταγματοποίηση των ματωμένων πλεονασμάτων, που σημαίνει φοροληστεία «μέχρι να σβήσει ο ήλιος»! Συνταγματοποίηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, δηλαδή η κοροϊδία ότι από την ένταση της εκμετάλλευσης και το τσάκισμα των εισοδημάτων προσφέρονται δυνατότητες για δήθεν μέτρα ανακούφισης.
Άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, που εκφράζει την απαίτηση του κράτους και της οποιασδήποτε κυβέρνησης σε κατάσταση πυρετώδους πολεμικής προετοιμασίας για πλήρη ευθυγράμμιση των δημοσίων υπαλλήλων και συνολικά του λαού με τα επικίνδυνα σχέδια και τους ανταγωνισμούς της αστικής τάξης.
Πιο αντιδραστικό γίνεται το τοπίο και στην Εκπαίδευση, όπου με την κατάργηση επί της ουσίας του άρθρου 16 ανοίγει ο δρόμος για γενικευμένη λειτουργία ιδιωτικών «μαγαζιών» που θα πουλάνε πτυχία, προσφέροντας στο κεφάλαιο άλλο ένα πεδίο επένδυσης συσσωρευμένων κεφαλαίων, σε βάρος του δικαιώματος της νεολαίας στη μόρφωση, στις δωρεάν σπουδές και σε πτυχία με αξία.
Σοβαρές είναι οι παρεμβάσεις που επιχειρούνται επίσης στη λειτουργία των κομμάτων, θεσπίζοντας αυστηρούς ελέγχους στο εσωτερικό τους από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, καθρεφτίζοντας ουσιαστικά όχι γενικά τα κόμματα που και κάποια από αυτά στήνονται σε μια νύχτα και διαλύονται ανάλογα με τις ανάγκες και τα σχέδια αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος. Αλλά πολιτικές δυνάμεις που το σύστημα βλέπει ως πραγματική απειλή για την αντιλαϊκή σταθερότητά του. Τέτοιο είναι το ΚΚΕ, απέναντι στο οποίο η αστική τάξη και οι μηχανισμοί της δεν παραιτούνται ποτέ από τη μάταιη προσπάθεια να το βάλουν στο χέρι.
Στην ίδια κατεύθυνση θωράκισης του αστικού συστήματος είναι η γενίκευση της επιστολικής ψήφου. Να τους δώσουμε το δικό σας παράδειγμα, τι έγινε και τι δεν έγινε στις τελευταίες εκλογές του ΟΕΕ. Ποιοι ψήφισαν, πώς ψήφισαν, ποιοι δεν ψήφισαν! Ακόμη και υποψήφιοι έφτασαν να μην έχουν στα χέρια τους φάκελο για να ψηφίσουν έστω τον εαυτό τους! Είναι γνωστές οι καταγγελίες της ΔΠΚΟ.
Τι όμως δεν καταργείται;
Το απαράδεκτο άρθρου 86 και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ώστε να δικάζονται και τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι πολίτες. Η κυβέρνηση συνεπικουρείται από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά – οι προβλέψεις για τη θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Οι κατάπτυστες και «συνταγματοποιημένες» φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών.
Τα άρθρα 27 και 28 που στηρίζουν τη μετατροπή της χώρας σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση.
Δεν είναι τυχαία η ανησυχία που όλοι εκφράζουν στην Επιτροπή για την Αναθεώρηση για την «αναξιοπιστία» του πολιτικού συστήματος και για την απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης στους θεσμούς του αστικού κράτους. Άλλωστε εκφράζεται και σε δικές σας ανακοινώσεις η αγωνία για την καλλιέργεια εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τις κυβερνητικές επιλογές. Χαρακτηριστικά αναφέρετε:
– στις προτάσεις για τα υπέρογκα φορολογικά πρόστιμα: “προτάσεις… στην κατεύθυνση καλλιέργειας εμπιστοσύνης και φορολογικής συμμόρφωσης”,
– στην επιστολή για ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ “στόχος η καλλιέργεια εμπιστοσύνης των λογιστών προς το σύστημα (σσ.ΕΡΓΑΝΗ)”.
Αλλά γελάνε και οι πέτρες με την ανακοίνωσή σας για τον κρατικό παραλογισμό με τους ΚΑΔ που σε 2 σημεία αναφέρεται πόσο στηρίζει ο κλάδος των λογιστών την ψηφιοποίηση!! Μπορεί να αναφέρεστε βέβαια σε κάτι ινστιτούτα και συλλόγους που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, που οι ανακοινώσεις τους είναι περισσότερες από τα μέλη τους, με στόχο διασπαστικό στο κίνημα των εργαζομένων και των α/α.
Προσπαθείτε να πείσετε από τη δική σας πλευρά, ως ΟΕΕ ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη για όλους. Έχετε στηρίξει όλες τις κυβερνήσεις. Υπάρχει συνέχεια. Υπάρχει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και εδώ στο ΟΕΕ. Έχετε στηρίξει όλες τις αντιδραστικές – αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και κύρια στην εκπαίδευση. Μονόδρομος των οικονομολόγων εργαζομένων και αυτοαπασχολουμένων, η οργάνωση στα σωματεία τους και στους συλλόγους τους. Ο δρόμος για την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών θα φέρει και φέρνει κατακτήσεις. Όπως η άδεια μητρότητας για τις γυναίκες εργαζόμενες ελέγκτριες.
Μονόδρομος είναι η κοινωνία και η οικονομία όπου η τεχνολογία και η επιστήμη θα είναι στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού και θα αξιοποιούνται στα πλαίσια του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού για την διαρκή διεύρυνση των δυνατοτήτων για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Έλσα Ζαμπέτα εκλεγμένη με τη Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο) στη Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος