Του Νίκου
Καραθανασόπουλου
Μέλους της Κ.Ε. του ΚΚΕ,
Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου
Η σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα αποκαλύπτει
με τον πιο ωμό τρόπο τα αδιέξοδα του καπιταλι-
στικού συστήματος. Οξύνονται οι ανταγωνισμοί
ανάμεσα στις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις
–τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ από τη μία πλευρά, τις
χώρες των BRICS από την άλλη– όχι για τα αν-
θρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία, αλλά για
την αναδιανομή αγορών, πρώτων υλών, διαύλων
μεταφοράς και σφαιρών επιρροής.
Η χώρα μας, μέσα σε αυτό το εκρηκτικό πλαίσιο,
μετατρέπεται σε γεωπολιτικό ορμητήριο των ΗΠΑ
και του ΝΑΤΟ. Οι κυβερνήσεις διαχρονικά –είτε της
ΝΔ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ, είτε του ΠΑΣΟΚ– εμπλέκουν
ενεργά τον ελληνικό λαό σε επικίνδυνα σχέδια,
θέτοντας σε διαρκή αμφισβήτηση κυριαρχικά δικαι-
ώματα και εντείνοντας τον κίνδυνο συνεκμετάλλευ-
σης στο Αιγαίο. Δεν πρόκειται για «γεωστρατηγική
αναβάθμιση», αλλά για τοποθέτηση της Ελλάδας
ως προκεχωρημένου φυλακίου του ιμπεριαλισμού.
Η ελληνική οικονομία μπορεί να καταγράφει
σταθερούς ρυθμούς ανάκαμψης μετά την πανδημία
και το κυβερνητικό αφήγημα να τονίζει την ανάγκη
διασφάλισης της σταθερότητας των πλεονασμά-
των και της επιστροφής ως κοινωνικό μέρισμα
στα ευάλωτα λαϊκά στρώματα, αλλά την ίδια ώρα
καταγράφεται τεράστια ασφυξία για τους βιοτέχνες,
τους επαγγελματίες και τους βιοπαλαιστές αγρότες
που έχουν να αντιμετωπίσουν τον σκληρό αντα-
γωνισμό από τους μονοπωλιακούς ομίλους και
τις αντιλαϊκές επιλογές της κυβέρνησης και της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από τη μία μεριά καταγράφεται τεράστια κερ-
δοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, καταγρά-
φεται βάθεμα της εκμετάλλευσης των εργαζόμε-
νων με τα συνεχή μέτρα ανατροπών στην αγορά
εργασίας στα πλαίσια της ευελιξίας, αλλά και της
προσαρμογής των εργαζόμενων στις ανάγκες των
επιχειρηματικών ομίλων.
Με λίγα λόγια, λοιπόν, από τη μία έχουμε κέρδη
και από την άλλη μία συνεχή και διευρυνόμενη
επιδείνωση της θέσης της λαϊκής οικογένειας και
ο βασικός δείκτης που καταγράφει αυτή την επιδεί-
νωση, είναι η συνεχόμενη υπερχρέωση των λαϊκών
νοικοκυριών στις τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία,
αλλά και στην εφορία.
Παράλληλα, στην οικονομία αποδεικνύεται πως
η καπιταλιστική ανάπτυξη, ακόμα και όταν παρου-
σιάζει θετικούς ρυθμούς, δεν οδηγεί σε βελτίωση
των συνθηκών ζωής για την πλειοψηφία. Οι κρίσεις
υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων επανέρχονται με
νέες μορφές. Οι περιβόητες «πράσινη» και «ψηφι-
ακή» μετάβαση αποτελούν πεδία επενδύσεων και
υπερκερδών για τα μονοπώλια και όχι πραγματικές
απαντήσεις στις ανάγκες των λαών.
Τα στοιχεία είναι αδιάψευστα: Οι μεγάλοι επι-
χειρηματικοί όμιλοι καταγράφουν τεράστια κέρδη,
την ώρα που τα λαϊκά νοικοκυριά βουλιάζουν στα
χρέη, βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζε-
ται και δουλεύουν υπό καθεστώς επισφάλειας,
εντατικοποίησης και ανασφάλειας. Η αύξηση των
εργατικών «ατυχημάτων» είναι τραγική απόδειξη
αυτής της κατάστασης. Το έγκλημα στα Τέμπη δεν
ήταν μεμονωμένο: ήταν αποτέλεσμα αυτής της
πολιτικής που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή στο
βωμό της κερδοφορίας.
Η λεγόμενη «καρτελοποίηση» της οικονομίας
δεν είναι απόκλιση, αλλά σύμφυτη με τον καπιτα-
λισμό. Ο συγκεντρωτισμός είναι το αποτέλεσμα της
ανεξέλεγκτης συσσώρευσης και δεν διορθώνεται
με επιμέρους ρυθμίσεις.
Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος βρίσκεται στη
ρήξη με αυτό το σάπιο σύστημα. Στην οργάνωση
της πάλης για μια οικονομία που θα υπηρετεί τις
ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι τα
κέρδη των λίγων.